Kermis en botsende werkelijkheden

Vroeger waren ze een vast onderdeel van de kermis: de vrouw met de baard, de reus, de dwerg, de man met de slangenhuid, de Siamese tweeling. Mensen die afweken van wat als ‘normaal’ werd gezien, werden tentoongesteld als curiositeit. Er werd gekeken, gewezen, gefascineerd gereageerd. Soms was het vernederend en uitbuitend. Tegelijkertijd bood het voor sommigen, in een tijd zonder sociale voorzieningen, ook een manier om in hun levensonderhoud te voorzien.

Het blijft een ongemakkelijke geschiedenis.

En misschien vertelt die geschiedenis ons vooral iets over de mensen die kwamen kijken. Waarom voelen we ons zo aangetrokken tot het afwijkende? Is het omdat het de kijker bevestigde in zijn ‘normaal zijn’?

Terwijl ‘normaal’ helemaal niet zo vanzelfsprekend is als we denken. Het gemiddelde is geen waarheid is, het is een afspraak!

Wie anders is, houdt ons een spiegel voor. Niet door zichzelf tentoon te stellen, maar simpelweg door te bestaan. Door zichtbaar te maken dat er ook andere manieren zijn om te zijn, te leven, te voelen en naar de wereld te kijken.

Bij Animar geloven we dat juist daar betekenis ontstaat. Niet wanneer iedereen zich aanpast aan het gemiddelde, maar wanneer er ruimte ontstaat voor wat afwijkt, of verrast. Want het zijn vaak de mensen, verhalen en perspectieven die buiten de norm vallen die ons uitnodigen opnieuw te kijken naar wat we vanzelfsprekend zijn gaan vinden.

Uiteindelijke is iedere botsing met een andere werkelijkheid een uitnodiging: niet om te oordelen, maar om onze eigen vanzelfsprekendheden opnieuw te onderzoeken.